My ride

Ik wil deze opleiding doen. Maar ik durf niet :(
Alleen als de hele wereld met mij mee verhuisd, en het hele nederlandse sociale stelsel. Dan ben ik morgen vertrokken.

Zaterdagavond 23:40: New Moon. Ik weet zeker dat er meerdere vrouwen een orgasme hadden onder deze film. Of ze deden alsof.

Zometeen naar het IDFA:
Farewell
Over het dagboek van een lady die in 1929 per zeppelin over het verwoeste Europa van na WO 1 reist en over haar verloren geliefde mijmert.

Crips strapped 'n strong
Over een Haagse (dus eens niet de Bijlmer!)gang van Surinaamse en Antilliaanse jongens die zich bezighouden met hiphop, broederschap en overvallen.

Geen hele IDFA dag dit jaar maar ik heb er verrekte zin an!!

Eerst dacht ik 'Kut het is vrijdagavond en ik heb geen flikker te doen', toen begon ik dus maar zelfmedelijden te hebben. Dat zette zich om in 'Waarom is het erg dat ik niks te doen heb?'-boosheid. Dat leidde tot het hard opzetten van Björk. En toen zette ik het om naar productiviteit.

Het is vrijdagavond en ik vermaak me prima in mijn eentje.
(maar het aantal Livejournal posts van mij op een avond is wel indrukwekkend)

Iedereen heeft toch recht op een foute liefde? Zo'n backstreetboy-ding? Zoiets waar je eigenlijk niet tussen hoort maar het toch niet kan weerstaan?
Ja toch?
Dan ben ik in die catagorie fan van 30 seconds to mars. En dus heb ik echt wel een beetje zitten genieten op het balkonnetje voor het podium. Want zo ben ik wel, voorraan op het balkon zitten alsof ik fucking Beatrix ben.

En toen ik om 3 uur eindelijk afdwaalde naar dromenland was het echt veel te vroeg toen de wekker om 7 uur weer ging. Maar omdat ik toch alleen maar even mijn broertje met de auto naar z'n werk ging brengen besloot ik dat dat best in pyjama kon.
En zo was ik nightrider, in mijn pyjama. En dan merk je dat zo'n satijnen broek toch net even te lekker glijd bij het remmen.

( You know you want to click it!! )

Ik weet het allemaal niet meer. Ineens is de toekomst moeilijk. Ik ben mijn doel kwijt.

Morgen ga ik in mijn eentje uitwaaien op het strand, en nadenken.

Ik kan het! Autorijden!
Ik rij al 3 dagen in mijn eentje op en neer naar Utrecht. Wel keihard meezingend met Incubus zodat ik niet zenuwachtig word. En dat werkt goed, ik ben queen of the road. Nouja, queen of the right lane dan. Want in een vrachtwagen-sandwich vervoer ik mijzelf het beste.

Lang leve de vrijheid!

Season 3, Episode 1: A death in the family

My god, wat wacht ik in spanning voor die aflevering. Wat een KUT cliffhanger!!

hallo, knutselen voor school gaat echt niet samen met mijn nieuwe verslaving taking the stage. Ik zit telkens met 'half uurtje knutselen, uur taking the stage'. Kut mtv, moeten ze weer zo'n leuke serie starten:p

ik heb weer bierlust, trek in eten en ik zie jongens weer staan. Seems like I'm alright again. Was/is even doorbijten maar in ieder geval ben ik weer een beetje mezelf.

Dude, ben ik toch gevallen voor Twilight. DAMN.

net tra-nen met tuiten gehuild bij seven pounds. Bel ik m'n moeder en vertel ik dat ik zo hard moest huilen en vertel haar het verhaal van de film, begint mijn moeder ook te huilen. Ga ik ook weer huilen. Vraagt mijn vader 'Wat is er?!' barstten we allebei in lachen uit.

We hebben allemaal een beetje stress. Maar eigenlijk valt het leven best mee.

Vandaag heb ik voor mijn opleiding gewinkelt. Ik heb besloten gewoon alles te kopen, of ik het al had of niet. En ook de meest handige dingen. En toen moest ik een tas ervoor hebben. En omdat ik nu toch wel een beetje volwassen ben geworden heb ik mijn tas eindelijk eens op functionaliteit uitgekozen. Verstandig he? Allemaal vakjes! Ruimte genoeg voor dummy's, kwasten en al die shit. En dan kan ik nog steeds mijn sleutels erin vinden!!! Alleen ziet ie er veel te chic uit om knutselgerei te moeten vervoeren, maar ik ben verstandig dus ik trek me er niks van aan. Ik ben nu gewoon een sjieke knutselaar.

En nu heb ik de Deftones weer eens op de grote speakers opgezet. Dat soort muziek luister ik eigenlijk meestal alleen op de koptelefoon. Maar nu moet alles extra leuk gemaakt worden omdat ik bang ben voor alle stress van de komende week. Dus ik maak alles gemakkelijk. Ik doe rustig aan met koken, lekker makkelijk. Ik schrijf een beetje lj, lekker makkelijk.

En dan straks ga ik een brief schrijven voor mijn oma. Ze is al heel lang dood maar zij is op de een of andere manier telkens de reden waarom ik mijn ambitie doorzet. Vandaag had ik weer een inzinking en wilde ik alweer stoppen met school. Maar toen bedacht ik me hoe trots ze zou zijn en hoe graag zij dit vast ook zelf had gewilt maar de mogelijkheid niet had. Ik ben helemaal nooit zo emo geweest om met overledenen bezig te zijn. Maar ik heb ineens het gevoel dat als ik alles vertel in een brief aan mijn oma dat me dat gaat opluchten. Dus dat ga ik straks ook doen, lekker makkelijk.

En dan komt morgen meneer Jan van de taxi langs om te kijken of mijn rolstoel in zijn mercedes past. En als dat past dan heb ik geen zorgen meer. Want meneer Jan is een betrouwbare taximan en vind het prettig dat ik wisselende tijden naar school moet. En dat gezien het feit dat ik vrijdag nog geeneens vervoer voor maandag had. Een last valt van mijn schouders.

En omdat alles weer goed begint te gaan is mijn auto ook ineens klaar! Komende week wordtie gekeurd en dan ligt het eraan wanneer de rijleraar en ik kunnen daten om alles op te halen. En dan..en dan..en dan...Rij ik zelf. Met mijn chique knutselgerei tas naar Utrecht.

Oh en nog een klein dingetje: ik heb Around the fur vroeger per ongeluk 2x op mijn cdtje gekopieerd. Ik ben zo blij want dan is de eerste versie afgelopen en dan heb je halverwege de cd weer dat liedje. Heerlijk.

Ik wil eeuwig onder een dekentje liggen bij m'n ouders thuis. I mean it.
Ik trek dit allemaal ontzettend slecht. Valt me zwaar van mezelf tegen..

Kut beperkingen. Kut, kut beperkingen.
Gisteren kwam ik erachter dat de HKU een fout heeft gemaakt waardoor ik niet ben uitgenodigd voor de introductie. Ik wilde juist overal bijzijn omdat ik weer nieuwe mensen moet leren kennen. En niet zomaar leren kennen, ik ben afhankelijk van ze. De eerste helft van de intro heb ik nu dus al gemist.
Gelukkig belde ikzelf op tijd zodat ik morgen nog mee kan op 'kamp'. Helaas is het te kort dag om thuiszorg te regelen dus ik kan niet blijven slapen. Dagjes op en neer dus maar. Blijkt vandaag dat mijn kilometer budget op is (je mag als gehandicapte maar een paar aantal kilometers per jaar reizen -uiteraard). Ik kan dus maar 1 fucking dag op en neer. En ik moet naar huis wanneer de avond losbarst.

Ik zag er al zooo tegenop omdat ik nogal een groot vervoersprobleem heb voor mijn studie de komende maanden. En nu dit er bovenop. En dan ook nog eens de gezonde zenuwen van een nieuwe studie. Ik trek het niet hoor, ik wil graag in een holletje kruipen en er nooit meer uitkomen. Gisterochtend werd ik alweer met de eerste paniekaanval wakker. Dan wordt je zo wakker met zo'n gevoel van 'NEEEEEEEEEEEEEEE!!!IK wil niet meer!' dan wil ik het liefste gewoon de hele dag bij m'n ouders zijn en niks doen. Gewoon terug in het nest. Niet meer op mezelf wonen en een hbo studie doen. Gewoon weer mijn eigen kleine kamertje bij m'n ouders met 'music is my refuge' in graffiti op de muur en gewoon weer in groep 6 of de 4e klas zitten. Dat waren de beste tijden en ik zou mezelf graag daarheen terug beamen.

Maargoed, can't fight it. Het gaat toch allemaal gebeuren of ik het wil of niet. Over 6 maanden ben ik wel weer geintegreerd.

(500) days of summer komt hier pas 24 september uit:(

Maar serieus, de beste niet-liefdesfilm die je kan zien. Gewoon precies zoals het leven kan lopen. Ik zag 'm in NYC maar kan niet wachten tot ie in NL is!!

wie twittert met me mee? shititsjulie

Eindexamenfeest '09: Oh my.

stop fucking with my heart, NOW!

het moet even weg.
ik zou jou zien vandaag. want wij zijn allebei gek van roy paci. en ik ben nu ook gek van roy paci's lange-saxofoon-speler. het was porno. we dansten als gekken. maar ik zag je niet. we raakten onder meerdere invloeden en eindigden met 5 vreemden en een rolling stones versie van de mosselman in het kurhaus. Ik plaste in mijn broek van het lachen.

het was denk ik de gekste avond van mijn leven, hoe kort ook. Maar jij was er niet en ik geef het nu op, echt waar.

ik ben 15 jaar heet julia en ben gehandicapt geraakt toen ik topsport turner was. Dat ben ik vanavond.